De dansende dichter

 

Een paar eeuwen geleden leefde eens een dansende dichter. Mensen, die naar hem keken konden maar twee dingen denken. Of ze dachten:”God! Wat een rare man, sta maar niet dicht bij hem want misschien is het wel besmettelijk!”

En anderen vonden hem schitterend! Zij dachten:”Sjees, Hoe kan iemand nu zo vrij zijn?! Onbeschaamd danst hij met vlinders en zijn gedichten raken mijn ziel alsof ze komen van God.”

Op een dag huppelde de dansende dichter door de groene weide. Het zonnetje scheen, het was warm, maar gelukkig blies er bij tijd en wijle een koelte over zijn stralende gezicht. In de verte zag hij iemand zitten. Het was een man, stil zittend onder een grote boom. Nieuwsgierig dat de dansende dichter was huppelde hij verder richting de grote boom. De man onder de boom was vermagerd. Zweetdruppels rolden over zijn gezicht door de hitte, zijn droge lippen bibberde en strak hield hij zijn ogen stijf dicht.

Toen de dansende dichter arriveerde staarde hij naar de zittende man. “Meneer?!” Vroeg de dansende dichter. “U ziet er een beetje verhit uit!? Heeft U zin in een flesje water?”

Maar er kwam geen geluid uit de iet wat gespannen man. Na 5 minuten in stilte keek de dansende dichter naar de sterke zon, vervolgens naar de man en schudde afkeurend zijn hoofd. Uit zijn buidelzak pakte hij een flesje water. Hij draaide de dop van de fles en goot de gehele inhoud over het hoofd van de zittende man. “Ktsssssssjjjjjjjj… “Siste de dansende dichter lachend.

De gespannen man spong omhoog. "WATTTT!!!" schreeuwde hij en opende zijn ogen.

“WAT DOE JE!? IDIOOT!”

De dansende dichter lachte en antwoordde: ”Wat doe jij? Idioot?! Het is hier 45 graden. Je bent zwaar vermagerd en je lippen vallen haast van je gezicht omdat je een tekort aan water hebt!”

“IK BEN BEZIG!” Schreeuwde de gespannen man.

“WAARMEE?!!!” schreeuwde de dansende dichter grijnzend mee.

Toen de gespannen man in de mooie grote ogen keek en de vreemde lach op het gezicht van de dansende dichter zag bedaarde hij zich zelf en zei:

”Het  is mij ooit eens verteld dat mijn hart moet breken om bij god te komen.  En alleen door het lijden zelf breekt mijn hart!”

Speels en verwonderd staarde de dansende dichter hem aan maar opeens begon hij uit het niets keihard te lachen.

“Whahahahahahahahahaha”  Lachte de dansende dichter. Hij lachte zo hard dat hij  plots  achterover viel op de grond. Hij pakte zijn buik vast, kreeg de tranen in zijn ogen..…. “Hou op zei hij, Zeg geen woord meer ……. Whahahahahhahahahaaha…. Dit gaat te ver!! Hahahaha…”

En natuurlijk was de gespannen man de eerste minuten verwonderd, maar daarna kreeg ook hij de tranen in zijn ogen, hij snikte:”Lach me niet uit! Het is zo…" mompelde hij. "Het is mij verteld! Lach me niet uit!” Trillend zakte hij door zijn benen en verdrietig hield hij zijn handen voor zijn gezicht.

“Lijden is de weg” sputterde hij. “Lijden is de weg…”

Toen de dansende dichter zijn tranen zag stopte zijn gelach en plaatste zijn handen op de schouders van de huilende man en zei met een zachte stem: “Overgave en een open hart ofwel een dichters hart is genoeg, mijn beste vriend.  Het leven zorgt voor de rest, heb daar vertrouwen in. Laat je hart gewoon toe om liefdevol te breken. Want Liefde is de weg… alleen de liefde is de weg.”

Toen de dansende dichter zijn laatste woorden sprak sprong hij op, lachte naar de snikkende man en gaf hem zijn flesje water.

Hij draaide zich om en vervolgde zingend en huppelend zijn weg……...

-----------------------------

 

Deze ervaring, dit vreemde moment was de eerste en laatste keer dat de gespannen man de vreemde doch vrolijke dansende dichter had gezien.

Maar tientallen jaren later in een groot opgezette Ashram ………………

-----------------------------

 

 “Hoe bent U verlicht geworden?” Vroeg een discipel.

De Meester antwoordde:

“Door een open hart en het leven zelf.”

De discipel vroeg vervolgens:

“Maar Ik bedoel.. euhhmm??  Heeft U dan hulp gehad van iemand waardoor U Uw wijsheid nu aan te danken heeft?”

De wijze en liefdevolle Meester was een paar seconde stil en lachte.

 “De dansende dichter.” Fluisterde hij….

“De dansende dichter?” Vroeg de discipel verbaast.

“Ja..” Lachte de Boeddha.  “Hij gaf mij het inzicht en brak mijn hart met hard gelach.”

 

-Jay-